Ég er sérstaklega mikill aðdáandi Lost og Prison break. Ég bíð spenntur eftir hverjum einasta þætti og ligg skjálfandi á beinunum af spenningi þegar hverjum þætti líkur.
Nú er önnur sería af Prison break búin og þriðja sería af Lost í fullum gangi og það er nokkuð ljóst að það eru ansi margir sem hafa gefist upp á að fylgjast með þáttunum og telja þetta örgustu tímasóun og langavitleysu. Það getur enginn beðið með að sjá hvernig þáttaraðirnar koma til með að enda. Það urðu allir snarvitlausir þegar fréttist að önnur sería af Prison break kæmi og hvað þá þegar önnur sería af Lost væri í bíðgerð og morð voru framin þegar fréttist af þriðju seríu. Nú er það komið á hreint að þriðja sería af Prison break er væntanleg og menn henda sér í gólfið í frekjukasti vegna þess að nú þurfa þeir að bíða í minnst rúmlega 20 þætti til að sjá hvernig þetta endar allt saman hjá bræðrunum.
Ég persónulega vona að það verði gerðar 10 seríur í viðbót af Prison break og að Lost verði enn í fullum gangi þegar ég verð kominn á elliheimili. Ég er greinilega einn af mjög fáum sem er ekki spenntur að vita hvernig þetta endar allt saman. Ég hef bara gaman af þáttunum og finnst þeir báðir standa undir því að nokkrar seríur verði gerðar í viðbót. Mér finnst gaman að vera spenntur yfir einhverju, það er nú ekki svo margt í sjónvarpsþáttagerð sem gerir mann spenntan nú til dags.
En það er bara svo einfalt að íslendingar eru að verða svo óþolinmóðir að það þarf allt að gerast í gær. Og það á við um allt. Alveg sama hvað það er, það má ekkert bíða. Ég held að það útskýri voðalega mikið ástæðu þess að Lost og Prison break hafa misst áhorf á Íslandi. Það er ekki vegna þess að þeir eru lélegir eða haldi manni ekki spenntum. Það gerist bara ekki allt strax í þeim.
Við erum alltaf að bíða eftir einhverju, getum ekki einbeitt okkur að því sem er í gangi hverju sinni.
Svo eru menn undrandi á að tíminn líði hratt á gervihnattaöld.
Þessi hugvekja var í boði Ólafs Björnssonar.
